Андый кешеләр.

Дустыңа начарлыкны тагып,
Аны гаеп итеп калдырып,
Сез тормыш итәсез,
Калдырып китәсез.
Андый кешеләр
Яхшылыкны белми яшиләр..

Сез көн саен аны елатасыз,
Нечкә күңелең рәнҗетәсез,
Һәм һәрвакыт шатланып,
Яшисез моңа куанып.
Андый кешеләр
Куанычны белми яшиләр..

Сезнең әйткән һәр сүзегезне,
Һәр булдырган эшегезне,
Ул белде һәм күрде,
Моны күптән сизде,
Андый кешеләр
Игелекне белми яшиләр..