Ավելորդ անհավատարմություն

Քո անունո՛վ, Մարիա՜մ,
        Քո անունով՝
        Այստեղ նահանջում է ձմեռն արագ:
        Ամառն առանց հերթի՝
        Գարունի՜ց էլ առաջ,
        Նպաստով է ապրում՝ քո անունով...

        Եվ այստեղ կա մեկը քո անունով:
        Ու երդվում եմ ես քեզ՝ քո՛ անունով,
        Որ ատում եմ մի քիչ
        Եվ սիրում եմ նույնքան
        Օտա՜ր այս աղջըկան՝ քո անունով:

        Նա ինչպե՞ս է ապրում քո՛ անունով.
        Ինքը դո՛ւ չես, և նա... քո անունո՞վ:
        Ուստի ատում մի քիչ
        Ու սիրում եմ նույնքան
        Օտա՜ր այս աղջըկան քո անունով:

        Ես կանչում եմ նրան քո անունով
        Ու... տանջում եմ ես ինձ քո՛ անունով,
        Իսկ նա իմ տանջանքից չի հասկանում ոչի՜նչ.
        Այսքա՜ն անհակացող՝ քո անունո՞վ:

        Բայց կանչում եմ նրան քո անունով,
        Կանչում այնպես, ինչպես մարդիկ հնում
        Կանչում-կոչում էին ոգիներին բարի...
        Ոգիդ չի՜ հայտնվում՝ քո՛ անունով:

        Ուրեմն աշխարհումըս իրո՞ք չկա
        Ու չի՞ լինում իրոք ո՛չ մի ոգի...

        Ես ավելորդ անգամ, վա՛տ իմ,
        Անհավա՛տ իմ,
        Անհավատ եմ դառնում... քո՛ անունով: