Մխիթարում եմ
Մխիթարեմ՝
Թե ինքնատիպ ու չընդունված բանաստեղծին
Երախտապարտ որդիներով ու թոռներով
Եվ հետմահու հատորներով,
Ապա տափակ ու միջակին,
Ե՛վս առավել պատեհապաշտ բութ գրչակին՝
Ա՛յն պարտադիր հաջողությամբ,
Որ և՛ ունի, և՛ կունենա՝
Ողջ է քանի
Ու կենդանի:
Եվ ծերացած այն ամուրուն,
Որին ոչ ոք օր ծերության
Չի փայփայում ու գուրգուրում,
Խաբեմ ես այն սփոփանքով,
Որ... չի կապվել նա երբևէ
Լաչառ կնոջ պինդ կապանքով...
Ում մերժել է իր դրացի
Հոգի հանող
Ու խելք տանող
աղջիկը չար,
Ես այն մտքով չեմ սփոփում,
Թե չի վարվել այդ դրացին
արդարացի:
Ես մերժվածին սփոփում եմ լոկ այն դողով,
Որ... չի ապրել նա առավել ահավորը,
Գիտե՞ք որը.
Դավաճանելն ու խաբելը իր սիրածի...
Անբա՜խտ իմ քույր,
Ո՛վ չբեր կին,
Անբուժելի քո այդ վերքին
Ես ո՞րտեղից, ի՞նչ դեղ ճարեմ,
Ես քեզ ինչո՞վ մխիթարեմ:
Մխիթարեմ ա՛յն սարսափով,
Որ չես ապրել որդեկորույս մոր կսկիծը,
Երբ պոկում են կարծես սիրտըդ խեղճ կրծքիցըդ...
Նաև մի քիչ լինեմ բարի
Եվ սարն ի վար ցած գլորվող-ջարդվող քարին
Մխիթարեմ այն թռիչքով և անկումով,
Որ վայել է և... հանճարին:
Ընդհատակում, հոգու խորքում
Զգույշ տարվող թույլ պայքարին
Մխիթարեմ նոր ուժերի հավաքումով: