Başi biraz siradan olabilir. Ama merak etmeyin daha yeni basliyoruz

Düşüncelerimin arasinda kaybolurken ders zilinin çaldigini sonradan fark ederek eşyalarimi toplamaya başladim. Herkes sınıfdan çokdan çikmişti. Tek başima kaldıgımı fark ederek sırt çantami tek omzumdan asıp, sınıfdan çikdim ve okulun düz koridorunda ilerlemeye başladim. Zil çaldigi için koridorlar ögrenciler ile doluydu. Iki yana koşuşturan sıradakı derslere yetişmeye çalişan ögretmenler vardi. Her kes kendi işinde sıradan hayatlarını yaşiyorlardi. Bu benim için geçerli bir kavram degildi.

Düz koridorda ilerlerken aceleyle arkamdan koşturan birinin varlıgını yanimda hissetdigimde o tarafa dogru döndüm. "Naber Ada. Nereye gidiyorsun?" diye sordu nefes nefese kalan Can. Evet bana böyle sesleniyorlardi. O olaydan sonra kimligimi degiştirmek zorunda kalmiştim. Ve herkes beni Ada Demir olarak taniyorlardi.
"Iyi. Eve gidiyorum Can" dedim koridordan saga dönünce. Can beni universitemin birinci yılından beri tanıyordu. Tesadüfen tanişmamizin neticesinde arkadaş olmak istedigini söylemişti. Ben ona bir şey söylemesem bile bu çocuk beni nerede görse yanima geliyordu.

O hukuk bölümünde, bende bilgisayar mühendisligi bölümünde okuyordum. Ikimizde ücüncü yilimizdaydik. Can uzun boylu sıska olmasada zayif bir bedeni vardi. Kivircik saçli bir çocukdu. Burada tanidigim bazi arkadaşlarimdan biriydi. Aslinda pek arkadaş canlisi oldugum bile söylenemez. Sosyal ortamlarin içinde olmakdan hiç hoşlanmiyordum. O günden beri kendimi fazlasiyla içime kapatmiştim. Insanlarla fazla konuşmuyor, onlarla muabbet ortamina girmek istemiyordum. Kalbimdeki yanan ateşi söndürmek için işe koyulmam gerekiyordu. Ama nereden başlayacagimi bilemiyordum ve bu beni çildirtiyordu.
Çikiş kapisina dogru yürürken Can yanimda bir şeyler geveliyordu. Ama hiç bir şekilde onu dinlemiyordum, daha dogrusu dinleyemiyordum. Yine düşüncelerimin içine dalarken Canın bana seslenmesiyle bir anlik irkildim "Ada, sen iyi misin? "
"Ha? Ha evet iyim. Ne diyordun?" diye cevap verdim.
"Şu akşamki partiden söz ediyordum. Geleceksin öyle degilmi. Unutmamişsindir umarim " Ah, gerçekdenmi ben bu çocuga kaç kere söyleyecegim böyle ortamlardan hoşlanmadigimi.
Çikiş kapisinin yanina geldikten sonra durdum ve yüzüne bakarak sakin bir sesle "Üzgünüm Can gelemem, lütfen artik israr etme. "
"Ama neden? Bak çok egleneceksin hem kafan dagilir. Universiteye başladigimizdan beri seni hep mutsuz görüyorum. Sorun nedir? Her seferinde sordugumda geçişdiriyorsun" Elbette Canin olanlardan haberi yoktu. Bu olayi hiç kimseye anlatmamıştım.