Мой Лёс

Зводзяць з розуму, Сумленне, твае нараканні.
Схавай маё сэрца, хутчэй, у трывалы сплаў.
Хопіць, Лёс. Хопіць дарыць мне каханне.  
Яго іншаму ты неадкладна аддай.

Пакуль мой розум застаецца маладым,
Пакінь мне чысціню мыслення,
Пустыя думкі да вялікасці ўзніми.

Пакуль я здольны, са свабодай ўдваіх
Губляць не буду ні імгнення.
Але адмоўлюся ад якароў сваіх:
Цябе, мой Лёс, цябе, Сумленне.