Жалғыздың Үні...

Құрметті Оқырмандар ! Осы бір кішігірім түсінікті (описание) жазып бастамас бұрын көп ойландым.. Басыма түрлі ойлар келді, осыны жазудың керегі бар ма? Жоқ па? Не себепті жазам ? Кім үшін? Бəлкім біреуге ұнар деген алдамшы үмітімнің болғанын да жасырмаймын.. Басыма тоқтаусыз келіп жатқан толассыз ойларым сыртқа шығаруымды сұрауда.. Біреумен бөлісуімді өтінуде.. Жүрегім жылауда.. Осыны жазуымның бірден бір жалғыз Себепкері болған ол өзімнің мына Өмір жайлы түсінігім, ойым, көзқарасым, басқалардың көзқарасы.. Жаныма маза бермей жүрген сұрақтар.. Мен бəрін дұрыс істеп жүрмін ба осы ? Ешқандай ереже бағыт бағдар көрсетілмеген бұл өмірде қандай жолмен жүру керек? Кешегі Ұлы Ойшыл Данышпандардың жазғанын оқып, ақылын түйсемде неге сондада қиын тиеді өмірде? Олар жүрген жолмен қалай жүруге болады? Неге осындай тақырыптар жайлы Қоғамда бір бірімен ойларын бөлісіп, ашық сөйлеспейді? Неге Адамдар Сезімді жат санайды? Түптің түбінде адамның бойындағы ең кереметі осы Сезімі ғой, Рухани қасиеттері ғой Адам Өмірін жеңілдете түсетін.. Əлеуметтік желіде тоқтаусыз бəрі даналыққа толы сөздермен