Սրտիս Գանգատը

Հուսով եմ այս ամենը մի մեծ վերջակետ կդառնա կյանքիս գրքի հերթական մասի ավարտին։ Դու այն մարդն էիր ում հետ ամենաշատ հիշողություններն ունեի կյանքիս այդ հատվածում ։ Ես քեզ համարում էի փրկիչ ,չիմանալով որ շուտով կոչնչացնես ամեն շող այդ ժամանակվանից մնացած ։ Դու ինձ համար դարձար կարմիր լույս ,որը ինձ հասկացրեց, որ ես չափից դուրս երկար ապրեցի անցյալով։ Իմ կյանքում հայտնված ամեն էակի ես տալիս եմ մի փոքրիկ տեղ Իմ սրտում ու փորձում նրան այնտեղ պահել հնարավորինս երկար ,բայց ես չեմ կարող Իմ սրտում պահել նրանց ում սրտում տեղ չունեմ ինքս ։Ես քեզ ամենից շատն էի գնահատում ու հարգում ,և երևի հենց դրա համար քեզ բաց թողնելը ամենացավաբերը դարձավ ,բայց դու էլ մյուսների նման որոշ ժամանակ անց ինձ մոռացար ։ Եթե նախկինում ես հիշում էի այդ քաղաքը որպես ամենալուսավոր վայրը մոլորակի վրա ,չնայած չափից շատ դառը արդյունք եմ թափել այդտեղ ,ապա հիմա քո շնորհիվ այն ինձ համար նման է մի մռայլ դղյակի ։ Դու օգնեցիր ինձ բացել աչքերս ու հասկանալ , որ այդ քաղաքը ուղակի Իմ հորինած հեքիաթն էր որտեղ մարդիկ իրական էին, իսկ զգացմունքները 'ոչ։ Արդյունքում ուղակի կցանկանայի ասել որ պետք չէ ապրել անցյալով ,քանի որ հակառակ դեպք